Az önce eskiden yazmış olduklarımı okudum. Sanki iki adım öteye gidememiş ve kendini sürekli tekrar eden bir benlik haline düşmüşüm gibi. Tesadüf işte. Yazının iyi bir tarafı geçmiş yolları saklaması içinde. Bazen insan geçmişin testisini kırıp içinden çıkanlarla yeni gerçeklikler yaratabiliyor. Tarihteki revizyonist bakış gibi, yeniden yorumlama. Biraz bunları durdurabilmek ve Hüseyin'in de dediği gibi "amerikayı yeniden keşfetmemek" için yazı üzerinden sabitlik yaratılmalı. Dünyada maddileşmiş üretimin amacı da bu değil mi zaten ? Toplumsal veya kişisel ne olursa olsun, bir cismanileştirme çabası ve hafızayı oluşturma süreci birbirinden ne kadar kopuk olabilir ki?
İşte bu yüzden yazı olmalı, denemeler olmalı. İnsan varlığının parçalandığı belki de en çok varoluşsal sıkıntıları yaşadığı yıllar bunlar. Çünkü postmodern dünya bir "seçim" kavramı üzerinde dönüyor. Seçim ve mutluluk kavramlarının fetişleştirildiği koordinatlar üzerinde yaşıyorken, ve bu koordinatlar hem insana çekici gelirken hem de bu kadar büyük varoluşsal sıkıntılar yaratmaları çok ironik değil mi? Sıkıntıyı yaratan bu koordinatın kendisi mi? Yoksa koordinatlar sayesinde yaşanan göreceli bir kendini gerçekleştirme rüyasını hep sürdürmek isteğiyle çatışan "soğuk gerçeklikler"le yüzleşmeyi istemeyiş mi? Bir "büyüme" halinden kaçış mı?
Bak yine sorular var. Bitmiyor. Duruşsuz muyum yoksa durduğumun iki sağında ve üç solunda mı zıplıyorum? Bitmez... Her soru doğmamalı. Çünkü her soru bir yanıtı çağırır. Oysa yanıtı olmayan şeyler de var. Her soru kendiliğinden kendini var etme gücüne haizken, yanıtlar için aynı şey söz konusu değil. Onların ihtiyacı olan zaman ve deneyim belki de. Amerikaları yeniden keşfetmeden, ya da keşfedildiğinde görülenin amerika olduğunu bilip başka bir yöne kırmayı bilerek....Evet böyle yapmak gerek.
Ayçiçeği, küçük ve yoğun bir şey yazmış kendine, "yapmasam daha iyi...". Gülümsettin.

Uzun zaman oldu buralara dönmeyeli. Oysa küçük gemiler yaratma hayaliyle oluşturmuştum bu sayfayı. Geç kalınmışlığın -belki de böyle adlandırmamalı, madem sözcüklerimle yarattığım bu dünyanın efendisiyim o zaman "zaman" algısına da ufak bir neşter vurmalı...- nedeni son birkaç senedir zaman zaman yaşadığım varoluşsal sıkıntılar, herkesinkisi kadar.

Bir yol bulmaya çalışıyorum kendime, zaman zaman durduğum, üzerinde yürüdüğüm yollardan bazen olanca bir hızla kaçıyorum. Bu kaçışların, bağlanamamaların nedeni akli emeğimden ortaya çıkanlarla yaşadığım bir aidiyet sorunu. Ve o çıkanlarla aslında bir yaşam kuruyor oluşum ve o yaşamı gerçekten isteyip istemediğimi bilememe, bunu ölçememe.,am olarak uygunluğunu ölçememe,öncelikleri koyamama gibi başka sorunların başlıklarını içerdiği için varoluşuma dokunuyor ya da dokunacak.
İktisat bilhassa bu aidiyet sorununu insana çok daha derinden hissettiren bir alan. Vitrinin önünde belirli araçları tanıtan ve dünyada olan bitenle ilgili küçük küçük size fikirler veren bir alan. Ancak gün gelip vitrinin arkasına geçip bunu daha ciddi olarak yapmaya kalkışınca önünüze kocaman bir dil engeli konuluyor. Daha önce uyguladığın matematikle ilgisi olmayan, bir anda kuran bir dile dönüşen bir matematikle işe başlaman gerektiği söyleniyor. Yeni bir dil öğrenebilmek gerçekten heyecan verici. Ancak bu dil ile çok daha ciddi konuşmak demek aynı zamanda belirli soyutlamalar ve aksiyomlarla ilerlemek demek. Beni zorlayan şey de burası sanırım. Evet, neticede önünüzdeki bir şeye yaklaşabilmek için çeşit çeşit disiplinler var. Bazıları buna tepesinden yaklaşıyor, bazıları o "şey"i bulunduğu mekan ve zaman içerisinden anlamaya çalışıyor, bazıları içinse anlamsızlıktan öteye gitmeyen ve enerji bile harcanmaması gereken bir alan oluyor incelenen şey. Ben bu alanda sadece "yapabildiğim" için durabiliyorum. Herkesin belirli yetenekleri var, biraz üzerine gidince daha iyisi olabiliyor. Ama durmak istediğim yer burası değil çünkü daha iyisini yapabilme arzusunu gerçekten taşımıyorum. Daha fazla öğrenme arzusu yaşamımın içinde daim olan bir his ve bu hisle bugüne kadar geldim ve kendimi getirdim. Ancak sorulması gereken şey, bu alanda gerçekten ilerlemek istiyor muyum? Hayır. Öyle olsaydı bununla ilgili bir tutku hissederdim. Zaman zaman öğrenmenin verdiği tutkuyla neyi öğrendiğimi ya da öğrenmeye çalıştığımı pek umursamıyorum ve büyük bir iştahla öğrenmeye çabalıyorum. O sırada da yaptığımı seviyormuşum gibi geliyor bana, ama tam olarak değil.Ve zaten tam da bu yüzden bu coşkularım uzun süreli olmuyor. Ne zaman sosyal bilimsel düşüncenin alanına dair bir kara delik yakalasam yaşamımda, kapılıp gidiyorum. Kendimi yönetme sanatında gerçeken de başarısızım sanırım bu anlamda. Beni rahat rahat kucağına almaya hazır bir beyhudeliğe kolaylıkla bir "hayır!"ı hiçbir zaman demedim.
Tabii, Adam Smith çok doğru görmüş, "işbölümü" kavramını. Bir küçük mideyle okyanus yutmak abeslikten başka bir şey değil. Bense yaşadığım ikilikten mütevellit bir yanımı, belki bu konuda bellediğim "babalarıma" kanıtlarcasına iktisadı yapabildiğimi gösteriyorum. Kısa süreli hafızamın ve el alışkanlığının takdir edilesi başarısı üzerinden notlar alıyorum. Notlar aldım. Onlar üzerinden değerlendirildim. Aslında bir açıdan da merakımdı neoklasizme karşı notlandırılan. 4 üzerinden 3.25'lik bir merak. Eh işte. Az biraz var.
Ama diğer konudaki merakım üzerine gitmedim, gidemedim. "This is where everything crumbles...". Şimdiyse, bu ara tatilimde, bu iktisadi şeylerden uzaklaşmışken yeniden alevlendi bu düşüncelerim. Bir hastalık gibi sürekli dinen ve tekrarlanan krizlere gebe bir akıl ve ruh dünyasının içinde sıkışmış hissediyorum. Sirman'ın bıraktığı bir virüs var. Bir tarafıyla umut olduğunu, ve mücadelenin gerekliliğin hatırlatan bir virüs. Neyle ilgili olursa olsun, insanın aradığı ve istediği aidiyetin onun bir hakkı olduğunu söylemenin umudunu aşılarken kendisi, bir yandan da bir dünya gerçeği var içinde insanların debelendiği.
Çok daha "geç" olmadan, berrak bir dünyanın varlığını diliyorum içimde. Yollar berrak aslında, biraz nereye gidecekleri de aşikar. Ama ben hangisinde olacağım,bu işte belirsiz. Bir de değişen benler varken, o benler de sabit değilken nasıl olacak ?Bu böyle gitmeyecek. Yaşam bir noktadan sonra "adama"yı bekliyor insandan. Dünya istiyor böyle olmanı. Akıntı bu yönde. Akıntıya karşı kürek çekebilmek ise....Cesaret ve tutarlılık...
Bunlar üzerine düşünmem gerek...Yoksa arafta kalıp kayıp düşeceğm bir kuyuya, uzun süre çıkamayacağım bir kuyuya...